| تبليغات | X |
 من ّآرینام: عاشق بارون خسته از دنیا در انتظار زندگی ... کرم خاکی نیستم من افتابم جویبارم من بی تابم تا به چند اینگونه در یک دخمه بی پروازماندن؟ تا به چند اینگونه با صد نغمه بی اواز ماندن؟ همه دلتنگیهام از نباریدن باران است
پست الکترونیک قديم نديما قديم نديما
اسفند 1384
بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 مهر 1384 شهریور 1384 مرداد 1384 تیر 1384 خرداد 1384 اردیبهشت 1384 فروردین 1384 جستجو
همدلان
تا اوج پرواز
نفرت لبگزه برگ خزان سکوت سرد شب های سفید شکست یک عاشق اواره سراب بچه ایران سایه بون فقط خودم... فقط خودت می نویسم پس هستم باران احساس kufeh god is love سوشیانت خاك دل پوچ.س..ت...ان كافه زير دريا :: قالب ساز :: آمار وبلاگ
ما اينجاييم:
اومديم نبوديد: RSS
 |
تا اوج پرواز
انقدر فاصله ها را می گریم تا بیایی
رفته بودم پارك سر كوچه تا شايد يه كم از دلتنگيهام كم بشه !
خيلي سال بود كه اينطوري پارك نيومده بودم ! مثه اين مي موند كه يه دوست مهربون و از دست داديش دوابره بعد از سالهاي جدايي ببينيش! تازه بهم گفت : كه خيلي دلم برات تنگ شده . كجا بودي عزيز دلم؟ همه اين حرفارو تو سكوت بهم زد . اون روز طبيعت اينطوري باهام حرف زد ... جاي هيچكومتون خالي نبود چون مي خواستم تنهايي كيف كنم.اخه با هر كي مي اومدم پارك بهم مي گفت : رو چمن نري ها! تو پارك ندوي ها ! رو زمين نشيني ها ! ادم متشخص رو صندلي مي شينه ! دختر خوب از مامانش دور نميشه ! و از اين حرفا ... |+| نوشته شده توسط ارینا جون در شنبه بیست و نهم بهمن 1384 ساعت 15:6
|
