انقدر فاصله ها را می گریم تا بیایی

چرا دنیا چنین گشته؟ چرا فردا نمی اید؟ چرا رنگ صفا بروی دلها نمی گیرد؟

چرا با هم نمی جوشیم؟ چرا ز یاد هم رفتیم؟ چرا مجنون نمی گردیم؟

هزاران کوه چون بیستون داریم ... چرا فرهاد کم داریم؟

خدا هم طردمان کرده است!

چرا دیگر محمد ها نمی ایند؟ چرا موسی و عیسی بر ما امان از قصه فردا نمی خوانند؟

چرا بذر وفا در مزرع دلها نمی پاشند؟ چرا ابری نمی گرید؟ چرا بلبل نمی خواند؟

چرا مهتاب نمی اید؟ چرا خورشید نمی تابد؟

...

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در پنجشنبه بیست و ششم خرداد 1384 ساعت 12:18 |

سلام عزیزم:

امروز اخرش راضی شدی که بیای و به این وبلاگ که همه نوشته ها و دلتنگیاش

برای تو و به یادتو....

مرسی که اومدی

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1384 ساعت 16:3 |

خداوندا گر در ظهر تابستان

کنار سایه دیوار

تن خود را به دست خواب بسپاری

لبانت را بر کاسه قیر اندود بگذاری

و قدری انطرفتر خانه های مرمرین بینی

و دستانت برای سکه ای این سو و ان سو در گذر باشد

با امیدی که شاید رهگذاری از درونت با خبر باشد

                                                                        زمین و اسمان را کفر گویی...

اگر روزی ز حال ما با خبر گردی

با چشمان خود نا مردمی ها را ببینی باز

پشیمان می شوی از قصه خلقت

از بودن و بدبختی و پوچی

                                                            زمین و اسمان را کفر گویی...

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1384 ساعت 12:44 |

                                                  خداوندا ! اگر روزی تو از عرشت فرود ایی

                                         لباس فقر بپوشی  

                                        غرورت را برای نان بریزی پای نامردان

                        زمین و اسمان را کفر گویی...

                                                     اگر با مردم امیزی

                                       شتابان در پی روزی

                                        ز پیشانی عرق ریزی

                                      و شب درمانده و خسته

                                       تهی دست و زبان بسته

                                     به سوی خانه باز ایی

                  زمین و اسمان را کفر گویی...

 

                     

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در پنجشنبه نوزدهم خرداد 1384 ساعت 16:39 |

سلام :

نمی دونم چرا و یا واسه کی می نویسم؟فکر کنم برای خودم.اخه کسی حرفای منو نمی خونه!

اخه خیلی سخته همه احساست رو بنویسی واسه اونی که دوسش داری ولی اون حتی یه نگا بهش نندازه!

هر چند منی که احساسمو براش به زبون میارم و خیلی راحت از کنارش میگذره نباید بیشتر از این انتظار داشت...

خلاصه همه اینا اینکه دلم بدجور گرفته ....

نشسته ام کنار تو...      سکوت

به تو نگاه می کنم...     سکوت

با تو حرف می زنم بی صدا ....   سکوت

ایا به من گوش می کنی.... سکوت............................................

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در پنجشنبه نوزدهم خرداد 1384 ساعت 11:5 |

که ایم و کجائیم ؟

چه می گوئیم و در چه کاریم؟

پاسخی کو؟

به انتظار پاسخی عصب می کشیم

و به لطمه پژواکی کوه وار درهم میشکنیم!!!!

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در یکشنبه پانزدهم خرداد 1384 ساعت 15:4 |

ادم یه جاهایی می گه یعنی بدتر از این هم می شد؟ یعنی من قدرت تحمل این بار غم و دارم؟هر چی جلوتر می ریم می بینیم اون غم های قبلی خیلی کوچیکتر بودن! اون بالا سریمون هوامون و داره!مطمئنم که انقدر حواسش هست که بیشتر از ظرف تحمل غم برات نرسه!

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در یکشنبه پانزدهم خرداد 1384 ساعت 14:54 |

باران که می بارد

پشت پنجره بایست

و در هجوم رنگ های ابی و خاکستری مرا ببین

قطره ها روی پوستم بخار می شوند

پوشیده در مهی شیرگون

لابه لای برگها می پیچم و بالا میروم

با شروع اولین قطره ها

روبه رویت نشسته ام

فنجانی قهوه برایم بیاور

من تو را به پائیز چشمانم دعوت می کنم

با هر باران...

جادو اثر می کند و تو از ان من می شوی...

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در شنبه چهاردهم خرداد 1384 ساعت 1:15 |

تو را به ساقه گندم

تو را به سوره مریم

تو را به بارش باران

تو را به ابی دریا

تو را به جان شقایق

تو را به لاله تب دار

تو را به هق هق ارام

سوگند که بمان

تو بمانی...

بهار خواهد ماند

هزار خواهد خواند

بمان بهانه بودن

گر تو بمانی

دوباره خواهم ماند

دوباره خواهم خواند

برای باور فردا

شبانه خواهم راند

به افتاب روشن فردا

سلام خواهم داد

گر تو بمانی

امید خواهد ماند...

|+| نوشته شده توسط ارینا جون در یکشنبه یکم خرداد 1384 ساعت 0:22 |